Opisy haseł krzyżówkowych na literę W — strona 1 z 46

9 039 opisów na literę W w kolejności alfabetycznej, pozycje 1–200. Kliknij opis, aby zobaczyć hasło; kliknij hasło, aby zobaczyć wszystkie jego opisy.

  1. w ... czyli wstecz — TYŁ (3)
  2. w 1918 r.; pilot szybowcowy i samolotowy; pierwszy w świecie nocny lot z wyzyskaniem atmosferycznej fali stojącej — GÓRA (4)
  3. w administracji niektórych państw: wyższy urzędnik — RADCA DWORU (10)
  4. w administracji: dawna jednostka podziału administracyjnego Polski w latach 1954-1972, pośrednia między gromadą (jednostką wiejską) a miastem; w praktyce była to miejscowość o charakterze miejskim, ale niebędąca miastem — OSIEDLE (7)
  5. w akupresurze - miejsce na ciele człowieka, w którym zgromadzone są nerwy czuciowe — STREFA RELAKSACYJNA (18)
  6. w akupresurze, refleksoterapii - mocno unerwiony punkt na ciele człowieka, którego uciskanie prowadzi do niwelacji bólu organów wewnętrznych — PUNKT UCISKOWY (13)
  7. w alfabecie arabskim: litera asymilująca literę lam rodzajnika określonego — LITERA SŁONECZNA (15)
  8. w alfabecie arabskim: litera, która nie asymiluje litery lam rodzajnika określonego — LITERA KSIĘŻYCOWA (16)
  9. w algebrze abstrakcyjnej pierścień skojarzony z pewnym rodzajem obiektów, który zawiera pewną informację o jego własnościach wewnętrznych — PIERŚCIEŃ ENDOMORFIZMÓW (22)
  10. w algebrze liniowej algorytm rozwiązywania układów równań liniowych, obliczania rzędu macierzy, obliczania macierzy odwrotnej oraz obliczania wartości wyznacznika, wykorzystujący operacje elementarne — ELIMINACJA (10)
  11. w algebrze liniowej funkcja między przestrzeniami liniowymi (nad ustalonym ciałem) zachowująca ich strukturę — OPERATOR LINIOWY (15)
  12. w algebrze liniowej macierz pełniąca rolę podobną do macierzy odwrotnej do danej macierzy zdefiniowana jednak dla dowolnej macierzy kwadratowej (nie tylko odwracalnej) — MACIERZ DOŁĄCZONA (16)
  13. w algebrze pierścień o tej własności, że każdy jego element przemnożony przez siebie pewną skończoną liczbę razy daje zero pierścienia — PIERŚCIEŃ NILPOTENTNY (20)
  14. w algebrze pojęcie służące do zapisu stałej jako działania algebraicznego — DZIAŁANIE ZEROARGUMENTOWE (24)
  15. w algebrze: odwzorowanie między przestrzeniami liniowymi (nad ustalonym ciałem) zachowujące ich strukturę, czyli np. dodanie wektora, mnożenie przez skalar — ODWZOROWANIE LINIOWE (19)
  16. w alpinizmie: czołowa ściana filara — CZOŁÓWKA (8)
  17. w analizie funkcjonalnej, operator normalny którego złożenie z jego operatorem sprzężonym jest identycznością — OPERATOR UNITARNY (16)
  18. w analizie funkcjonalnej, przeliczalnie addytywna miara wektorowa, określona na ?-ciele podzbiorów pewnej przestrzeni topologicznej o wartościach w zbiorze operatorów rzutowych pewnej ośrodkowej przestrzeni Hilberta, przyporządkowująca całej przestrzeni operator jednostkowy — MIARA SPEKTRALNA (15)
  19. w analizie matematycznej własność funkcji określonych w przestrzeniach metryczych o wartościach rzeczywistych — PÓŁCIĄGŁOŚĆ (11)
  20. w analizie matematycznej, a dokładniej rachunku wektorowym, pole wektorowe wskazujące kierunki najszybszych wzrostów wartości danego pola skalarnego w poszczególnych punktach, przy czym moduł (długość) każdej wartości wektorowej jest równy szybkości wzrostu — GRADIENT (8)
  21. w anatomii - droga nerwowa z mózgu do innych struktur anatomicznych — PROMIENISTOŚĆ (13)
  22. w anatomii czaszki: punkt w połowie szwu wieńcowego, w którym łączy się on ze szwem strzałkowym — ŁBISKO (6)
  23. w anatomii człowieka - płaszczyzna przebiegająca przez ciało człowieka równolegle do czoła i dzieląca to czoło na przód i tył — PŁASZCZYZNA CZOŁOWA (18)
  24. w anatomii człowieka gałąź ścienna tętnicy biodrowej wewnętrznej odchodząca z tylnego pnia tej tętnicy — TĘTNICA BIODROWO-LĘDŹWIOWA (25)
  25. w anatomii człowieka, znajdująca się na szczycie gruczołu mlecznego wypukłość, u kobiet miejsce ujścia przewodów mlecznych — BRODAWKA (8)
  26. w anatomii człowieka, znajdująca się na szczycie gruczołu mlecznego wypukłość, u kobiet miejsce ujścia przewodów mlecznych — BRODAWKA SUTKOWA (15)
  27. w anatomii człowieka, znajdująca się na szczycie gruczołu mlecznego wypukłość, u kobiet miejsce ujścia przewodów mlecznych — SUTEK (5)
  28. w anatomii człowieka, znajdująca się na szczycie gruczołu mlecznego wypukłość, u kobiet miejsce ujścia przewodów mlecznych — SUTKA (5)
  29. w anatomii człowieka: odnoga, odgałęzienie jakiegoś organu — GAŁĄŹ (5)
  30. w anatomii ptaków: wyrostek na mostku, który przebiega wzdłuż mostka i kończy się za nim, leży w płaszczyźnie prostopadłej do niego i do powierzchni utworzonej przez żebra — GRZEBIEŃ (8)
  31. w anatomii zagłębienie w organach (np. komory mózgu, serca, oka) — KOMORA (6)
  32. w anatomii: błona wypełniająca warstwę ochronną kości — OKOSTNA (7)
  33. w anatomii: część stawu — PANEWKA (7)
  34. w anatomii: część tkanki lub narządu — WĘZEŁ (5)
  35. w anatomii: fakt, że coś jest niepoprawnie rozwinięte, także: szczątkowe, nie rozwija się z przyczyn ewolucyjnych, niewykształcone — NIEDOROZWÓJ (11)
  36. w anatomii: migdałek, nazywany zgrubiale zwłaszcza gdy jest w stanie chorobowym — MIGDAŁ (6)
  37. w anatomii: płyn zbierający się w jamach ciała najczęściej na skutek procesów chorobowych — WODA (4)
  38. w anatomii: trójkątna przestrzeń zawarta pomiędzy łukami podniebienno-językowymi a podniebienno-gardłowymi — GARDZIEL (8)
  39. w anatomii: ujście gruczołu łojowego lub potowego; mikroskopijny otwór w skórze człowieka lub zwierzęcia — POR (3)
  40. w anatomii: zagłębienie w ciele człowieka lub zwierzęcia (np. dół pachowy) — DÓŁ (3)
  41. w anatomii: zespół narządów współpracujących w wykonywaniu danej funkcji organizmu — UKŁAD (5)
  42. w anatomii: zgrubiały fragment (zazwyczaj płaskiej) kości, który zwykle pełni funkcję miejsca przyczepu mięśni lub innych tkanek — GRZEBIEŃ (8)
  43. w anatomii: zwykle kulisty twór, otoczka jakiegoś organu w organizmie — TOREBKA (7)
  44. w antropologii fizycznej technika pomiaru czaszki, mająca zastosowanie w antropometrii, również w ortodoncji — KRANIOMETRIA (12)
  45. w antropologii kulturowej: dążenie do zachowania zagrożonej tożsamości kulturowej danej zbiorowości ludzkiej, poprzez autoafirmację jej kultury, podkreślenie tubylczości — NATYWIZM (8)
  46. w antycznym Rzymie - członek najwyższej warstwy społecznej, pochodzący ze znakomitego rodu, którego przedstawiciele sprawowali najwyższe urzędy w państwie — NOBIL (5)
  47. w aparatach telefonicznych starego typu - część, na którą odkładało się słuchawkę — WIDEŁKI (7)
  48. w archeologii - zespół cech kulturowych charakterystycznych dla ludności celtyckiej — LATEN (5)
  49. w archeologii miejsce nagromadzenia dużej ilości popiołu na stanowisku archeologicznym o charakterze osady — ZOLNIK (6)
  50. w archeologii, geologii: niewielki wykop, który zakłada się na jakimś terenie w celu sprawdzenia możliwości znalezienia tam interesujących danych archeologicznych czy geologicznych — SONDAŻ (6)
  51. w archeologii: rodzaj kamienia, skały twardej podlegający obróbce — SUROWIAK (8)
  52. w archeologii: surowiak, z którego oddzielono co najmniej jeden odłupek — RDZEŃ (5)
  53. w architekturze - motyw ozdobny w kształcie dwóch ćwierćkół odwróconych łukami do siebie — JASKÓŁCZY OGON (13)
  54. w architekturze - motyw ozdobny w kształcie dwóch ćwierćkół odwróconych łukami do siebie — RYBI OGON (8)
  55. w architekturze - rodzaj pałacu, budynku świątynnego — WIMANA (6)
  56. w architekturze - sklepienie, najczęściej kolebkowe, w którym krzyżujące się żebra tworzą siatkę rombów — SKLEPIENIE SIECIOWE (18)
  57. w architekturze - sklepienna część kopuły lub sklepienia żaglowego, żaglastego — CZASZA (6)
  58. w architekturze - zwieńczenie elewacji budynku — SZCZYT (6)
  59. w architekturze (także w sztuce): cecha wytworu, obiektu polegająca na podporządkowaniu jego części składowych i detali zasadzie zwartości i przejrzystości całej kompozycji — TEKTONIKA (9)
  60. w architekturze antycznej okrągła budowla bez ścian, której dach wspiera się na kolumnach — MONOPTERES (10)
  61. w architekturze budowla o wymiarach poprzecznych znacznie mniejszych od wysokości, pracująca jako wspornik utwierdzony w fundamencie, obciążony działaniem wiatru w kierunku poziomym oraz obciążeniem grawitacyjnym — WIEŻA (5)
  62. w architekturze gotyckiej i neogotyckiej pionowy element dekoracyjny w postaci smukłej kamiennej wieżyczki, zakończonej od góry ostrosłupem - jego krawędzie często dekorowane są żabkami i często wieńczy go kwiaton — FIALA (5)
  63. w architekturze gotyckiej i neogotyckiej pionowy element dekoracyjny w postaci smukłej kamiennej wieżyczki, zakończonej od góry ostrosłupem - jego krawędzie często dekorowane są żabkami i często wieńczy go kwiaton — PINAKIEL (8)
  64. w architekturze gotyckiej i neogotyckiej pionowy element dekoracyjny w postaci smukłej kamiennej wieżyczki, zakończonej od góry ostrosłupem - jego krawędzie często dekorowane są żabkami i często wieńczy go kwiaton — STERCZYNA (9)
  65. w architekturze gotyckiej: ażurowy, trójkątny szczyt, zdobiony żabkami i zwieńczony kwiatonem — WIMPERGA (8)
  66. w architekturze i urbanistyce - zabudowania tworzące pewną całość — KOMPLEKS (8)
  67. w architekturze islamu studnia publiczna umieszczona w pawilonie otoczonym ozdobną kratą — SABIL (5)
  68. w architekturze klasycznej niski trójkątny szczyt nad portykiem — FRONTON (7)
  69. w architekturze klasycznej niski trójkątny szczyt nad portykiem — PRZYCZÓŁEK (10)
  70. w architekturze klasycznej okrągła budowla bez ścian z kolumnadą wspierającą dach — MONOPTER (8)
  71. w architekturze muzułmańskiej grobowiec w kształcie cylindrycznej lub poligonalnej wieży — GUMBAD (6)
  72. w architekturze muzułmańskiej rodzaj otwartej na dziedziniec monumentalnej wnęki przesklepionej kolebką- LIWAN — IWAN (4)
  73. w architekturze nowożytnej pawilon ogrodowy w formie niszy — EKSEDRA (7)
  74. w architekturze odchodzenie od historyzmu, dążenie do prostoty i funkcjonalności — MODERNIZM (9)
  75. w architekturze pomieszczenie na rzucie półkola, półelipsy lub wieloboku, dostawione do bryły świątyni i otwarte do jej wnętrza — ABSYDA (6)
  76. w architekturze pomieszczenie na rzucie półkola, półelipsy lub wieloboku, dostawione do bryły świątyni i otwarte do jej wnętrza — APSYDA (6)
  77. w architekturze romańskiej i gotyckiej półokrągłe lub ostrołukowe pole w górnej części portalu lub nad nadprożem — TYMPANON (8)
  78. w architekturze starożytnego Egiptu, płaskorzeźba na ścianie przedstawiająca drzwi, umieszczana na wewnętrznej lub zewnętrznej ścianie grobowca (mastaby) — ŚLEPE WROTA (10)
  79. w architekturze starożytnej Grecji: wewnętrzny dziedziniec domu otoczona krytą kolumnadą — PERYSTYL (8)
  80. w architekturze starożytnej Grecji: wielka brama charakteryzująca się wewnętrzną kolumnadą, która prowadzi zwykle do wielkich sanktuariów — PROPILEJE (9)
  81. w architekturze starożytnej: ozdobny wspornik, kroksztyn — MODYLION (8)
  82. w architekturze wieloboczna, eliptyczna lub cylindryczna część budynku, stanowiąca podbudowę pod kopułą, hełmem lub latarnią — TAMBUR (6)
  83. w architekturze zwieńczenie wieży o konstrukcji drewnianej, rzadziej murowanej z cegły lub kamienia, zwykle o ozdobnym kształcie — DACH HEŁMOWY (11)
  84. w architekturze: cylinder umieszczony na górnym pierścieniu kopuły z otworami doświetlającymi pomieszczenie przekryte kopułą; rozwiązanie często stosowane w renesansie i baroku — LATARNIA (8)
  85. w architekturze: czworoboczna płyta będąca najwyższą częścią głowicy kolumny, pośrednicząca wraz z nią w przenoszeniu ciężaru belkowania na trzon kolumny — ABAKUS (6)
  86. w architekturze: dekoracyjne wykończenie w kształcie wysokiego trójkąta wieńczące szczyt portalu albo ostrołuk okna, które jest charakterystyczne dla architektury gotyckiej oraz stosowane w zdobnictwie neogotyckim — WIMPERGA (8)
  87. w architekturze: łuk stosowany do wzmocnienia konstrukcji sklepienia; miejsce o zwiększonej nośności — ŻEBRO (5)
  88. w architekturze: murowana lub drewniana dekoracyjna osłona w formie daszka, często osłaniająca nagrobki, posągi lub ołtarze — BALDACH (7)
  89. w architekturze: murowana lub drewniana dekoracyjna osłona w formie daszka, często osłaniająca nagrobki, posągi lub ołtarze — BALDACHIM (9)
  90. w architekturze: ozdobny ornament ciągły złożony z szeregu kulek; może występować również w rzeźbie i rzemiośle artystycznym — PEREŁKOWANIE (12)
  91. w architekturze: poziome zwieńczenie kalenicy lub okapu dachu, a także części budynku lub budowli, składające się zazwyczaj z powtarzających się sterczyn jednego typu lub z zastosowanych naprzemiennie dwóch lub kilku typów sterczyn — GRZEBIEŃ (8)
  92. w architekturze: rodzaj hełmu, zwieńczenia wieży — CEBULA (6)
  93. w architekturze: rodzaj ozdobnego murku, zazwyczaj zębatego, który może zdobić gzymsy i pochyłości np. dachów lub elementów wykończenia elewacji — SZCZYTNICA (10)
  94. w architekturze: zabudowania tworzące pewną całość — ZESPÓŁ (6)
  95. w architekturze: zwieńczenie umieszczane najczęściej nad otworami okiennymi i drzwiowymi, mające często w formie niewielkiego tympanonu, wycinka łuku, półkola, prostego występu — NACZÓŁEK (8)
  96. w archiwistyce wersja dokumentu, na podstawie której przygotowuje się czystopis — MINUTA (6)
  97. w archiwistyce: wersja dokumentu, na podstawie której przygotowuje się czystopis — KONCEPT (7)
  98. w archiwum — AKTA (4)
  99. w armii włoskiej: żołnierz oddziału piechoty zmotoryzowanej — BERSALIER (9)
  100. w arytmetyce - pierwiastek trzeciego stopnia — PIERWIASTEK SZEŚCIENNY (21)
  101. w astrodynamice zmiana prędkości i kierunku lotu kosmicznego przy użyciu pola grawitacyjnego planety lub innego dużego ciała niebieskiego — ASYSTA GRAWITACYJNA (18)
  102. w astrologii; zaświaty — CYTRAL (6)
  103. w astrologii: jeden z głównych aspektów, powstał przez podział zodiaku na trzy równe części — TRYGON (6)
  104. w astrologii: symbol, element, który jest częścią horoskopu i metaforą danej osoby, zagadnienia, problemu, sytuacji etc — SYGNIFIKATOR (12)
  105. w astrologii: względne położenie Słońca, Księżyca i planet w stosunku do znaków Zodiaku i horyzontu — ASPEKT (6)
  106. w astronomii - skupisko gwiazd — GROMADA (7)
  107. w astronomii - skupisko gwiazd — GROMADA GWIAZD (13)
  108. w astronomii - sytuacja, gdy dwa ciała niebieskie znajdują się - oglądane z ustalonego miejsca, zazwyczaj z Ziemi - naprzeciwko siebie na niebie — OPOZYCJA (8)
  109. w astronomii - sytuacja, gdy dwa ciała niebieskie znajdują się - oglądane z ustalonego miejsca, zazwyczaj z Ziemi - naprzeciwko siebie na niebie — PRZECIWSTAWIENIE (16)
  110. w astronomii: jednostka długości równa odległości, jaką pokonuje światło w próżni w ciągu jednego roku — ROK ŚWIETLNY (11)
  111. w astronomii: typ gwiazdy klasyfikowany na podstawie widma światła wysyłanego przez nią — TYP WIDMOWY (10)
  112. w automatyce: układ będący połączeniem oporników pneumatycznych i komór kanałowych — KASKADA (7)
  113. w badaniach empirycznych - dane niepoliczalne — DANE JAKOŚCIOWE (14)
  114. w badaniach empirycznych - dane policzalne — DANE ILOŚCIOWE (13)
  115. w baku auta — PALIWO (6)
  116. w balecie: arabeska — ARABESQUE (9)
  117. w balii dawnej praczki — TARA (4)
  118. w bankowości elektronicznej - aplikacja umożliwiająca wykonywanie automatycznych przelewów — KOSZYK ZLECEŃ (12)
  119. w bankowości elektronicznej - polecenie wykonania przelewu za pomocą koszyka zleceń — ZLECENIE KOSZYKOWE (17)
  120. w baseballu - jedno z kryterium oceny skuteczności gry drużyny podczas meczu — BŁĄD (4)
  121. w baseballu i palancie: jedno z kilku miejsc, których trzeba dotknąć, przebiegając boisko — BAZA (4)
  122. w baseballu i softballu - zawodnik, którego zadaniem jest łapanie piłki — ŁAPACZ (6)
  123. w bezpieczeństwie teleinformatycznym zestaw metod mających na celu uzyskanie niejawnych informacji przez cyberprzestępcę — INŻYNIERIA SPOŁECZNA (19)
  124. w Biblii Tysiąclecia: złote wieko Arki Przymierza, kaporet — PRZEBŁAGALNIA (13)
  125. w biblistyce - tekst Pisma Świętego ustalany na podstawie jak największej ilości dostępnych manuskryptów i papirusów, starożytnych tłumaczeń, tradycji, a jednocześnie oznacza się w tekście fragmenty o wątpliwej wartości krytycznej — TEKST REZULTATYWNY (17)
  126. w biegach lekkoatletycznych: dystans o długości większej od 800m, ale nie większej niż 3000m — ŚREDNI DYSTANS (13)
  127. w bilardzie: uderzenie jednej bili w drugą tak, aby się odbiła dwa razy od bandy — TRYPLA (6)
  128. w bilardzie: uderzenie kijem bili — SZTOS (5)
  129. w biologii - dobór sztuczny, wybieranie do rozmnażania tylko osobników o danych cechach — SELEKCJA (8)
  130. w biologii - odkładanie się niektórych substancji w szkielecie celulozowym ściany komórkowej — INKRUSTACJA (11)
  131. w biologii - wspólne ewolucyjne pochodzenie gatunków i wynikające z tego podobieństwa — HOMOLOGIA (9)
  132. w biologii i antropologii - skłonność zwierząt i człowieka do wędrówek — WĘDROWNOŚĆ (10)
  133. w biologii i geografii - obszar Ziemi, na którym żyją określone gatunki roślin — PAŃSTWO (7)
  134. w biologii i geografii - obszar Ziemi, na którym żyją określone gatunki roślin — PAŃSTWO ROŚLINNE (15)
  135. w biologii molekularnej proces powielania struktur bilogicznych — AMPLIFIKACJA (12)
  136. w biologii molekularnej: związek chemiczny, który ma zdolność wiązania się specyficznie z wykrywaną substancją i mającą różnorodne właściwości umożliwiające jej wykrycie — SONDA MOLEKULARNA (16)
  137. w biologii termin oznaczający cienką tkankę (często zewnętrzną) o specyficznych właściwościach fizycznych; wyróżnia się wiele rodzajów błonek w zależności od ich budowy, funkcji i procesu powstawania — BŁONKA (6)
  138. w biologii termin oznaczający cienką tkankę zewnętrzną o specyficznych właściwościach fizycznych; wyróżnia się wiele rodzajów osłonek w zależności od ich budowy, funkcji i procesu powstawania — OSŁONKA (7)
  139. w biologii, fizjologii: bodziec — SYGNAŁ (6)
  140. w biologii, medycynie - niewrażliwość żywego organizmu na jakieś bodźce — NIECZUŁOŚĆ (10)
  141. w biologii, medycynie - substancja gromadząca się w narządach — TREŚĆ (5)
  142. w biologii, medycynie: odstępstwo od normy w budowie lub funkcjonowaniu jakiegoś organu — ZABURZENIE (10)
  143. w biologii, w systematyce organizmów roślinnych: jednostka będąca odpowiednikiemtypu w systematyce zwierząt, do której zaliczają się spokrewnione klasy — GROMADA (7)
  144. w biologii, w systematyce organizmów zwierzęcych: jednostka niższa od typu, do której zaliczają się spokrewnione rzędy — GROMADA (7)
  145. w biologii: białko błonowe przenoszące inne cząsteczki lub jony z jednej strony błony plazmatycznej na drugą — TRANSPORTER (11)
  146. w biologii: część organizmu we wczesnej fazie rozwoju; zwykle kilka komórek, z których rozwinie się narząd — ZAWIĄZEK (8)
  147. w biologii: grupa gatunków wywodzących się od wspólnego przodka — SZCZEP (6)
  148. w biologii: jedna z antagonistycznych interakcji międzypopulacyjnych, w której dwie populacje tego samego lub różnych gatunków, zazwyczaj o podobnych wymaganiach środowiskowych, rywalizują o tę samą niszę ekologiczną; ważny czynnik doboru naturalnego — KONKURENCJA (11)
  149. w biologii: jedna z podstawowych kategorii systematycznych stosowanych w systematyce organizmów, niższa od królestwa, a wyższa od gromady (classis) w systematyce zwierząt lub klasy (classis) w botanice — TYP (3)
  150. w biologii: kategoria pomocnicza w systematyce organizmów, niższa od gromady, a wyższa od rzędu — GRUPA (5)
  151. w biologii: końcowa część chromosomu oddzielona przewężeniem wtórnym — TRABANT (7)
  152. w biologii: najniższa kategoria systematyczna, niższa od odmiany — FORMA (5)
  153. W biologii: organizmy mające identyczny lub prawie identyczny materiał genetyczny — KLONOWANIE (10)
  154. w biologii: pojedynczy okaz danego gatunku — JEDNOSTKA (9)
  155. w biologii: pomocnicza kategoria systematyczna szczebla rodzinowego, niższa od rodziny, a wyższa od rodzaju — PLEMIĘ (6)
  156. w biologii: populacja lokalna, populacja genetyczna, populacja geograficzna - grupa osobników jednego gatunku zasiedlająca jednolity obszar — DEM (3)
  157. w biologii: system kojarzeń oparty o wyłączny związek dwóch lub kilku samców z dwiema lub kilkoma samicami (przy czym liczba samców i samic nie musi być jednakowa) — POLIGYNANDRIA (13)
  158. w biologii: system kojarzeń polegający na okresowym (podczas sezonu rozrodczego) lub stałym współżyciu z więcej niż jednym samcem lub odpowiedno z więcej niż jedną samicą — POLIGAMIA (9)
  159. w biologii: system kojarzeń, w którym samica stale lub okresowo wspołżyje z kilkoma partnerami jednocześnie — POLIANDRIA (10)
  160. w biologii: u grzybów z gromady grzybów workowych (Ascomycota) jest to specjalna komórka o charakterze zarodni, w której w wyniku rozmnażania płciowego powstają haploidalne zarodniki - askospory — WOREK (5)
  161. w biologii: u żywych organizmów najbardziej zewnętrzna warstwa jakiegoś organu — ŚCIANA (6)
  162. w biologii: występowanie w ciągu indywidualnego rozwoju organizmu cech, które zanikły już w procesie rodowym danej grupy — PALINGENEZA (11)
  163. w biologii: zespół organizmów jednego gatunku żyjących równocześnie w określonym środowisku i wzajemnie na siebie wpływających, zdolnych do wydawania płodnego potomstwa — POPULACJA (9)
  164. w blacharstwie: rodzaj spojenia w formie zagięcia arkusza blachy — RĄBEK (5)
  165. w boksie zawodowym - waga od 69 do 71 kg; kategoria wagowa istniejąca do 2003 roku — KATEGORIA LEKKOŚREDNIA (21)
  166. w boksie zawodowym - waga od 69 do 71 kg; kategoria wagowa istniejąca do 2003 roku — WAGA LEKKOŚREDNIA (16)
  167. w boksie: cios sierpowy wyprowadzony z lewej strony — LEWY SIERPOWY (12)
  168. w boksie: cios sierpowy wyprowadzony z prawej strony — PRAWY SIERPOWY (13)
  169. w boksie: rodzaj ciosu — HAK (3)
  170. w boksie: wstrzymanie natarcia przeciwnika dobrze wymierzonym ciosem — STOPING (7)
  171. w botanice liść, z kąta którego wyrasta kwiat — PRZYSADKA (9)
  172. w botanice określenie roślin, u których występuje całoroczny przyrost nowych liści, przy czym stare liście zrzucane są stopniowo, także w okresie całorocznym lub wieloletnim, przez co roślina jest cały czas zielona, nigdy nie tracąc wszystkich liści — ROŚLINA ZIMOZIELONA (18)
  173. w botanice zwana też nabłonkiem, jest to cienka warstwa pokrywająca zewnętrzną ścianę komórek epidermy okrywającej wszystkie organy nadziemne roślin, z wyjątkiem pędów drewniejących — KUTYKULA (8)
  174. w botanice: element kwiatu (zewnętrzna część okwiatu) składający się z okółka barwnych płatków korony (petala), które stanowią powabnię dla owadów, lub innych zwierząt zapylających kwiaty — KORONA (6)
  175. w botanice: element stożka wzrostu u okrytozalążkowych — KORPUS (6)
  176. w botanice: jagodostan poprzedzielany mięsistymi przysadkami, osadzony na mięsistej osi — JAGODOSTAN (10)
  177. w botanice: jagodostan poprzedzielany mięsistymi przysadkami, osadzony na mięsistej osi — OWOCOSTAN JAGODOWY (17)
  178. w botanice: jeden z dwóch bocznych płatków w kwiatach niektórych roślin — SKRZYDEŁKO (10)
  179. w botanice: jedno- lub wielokomórkowy organ gruczołowy roślin wydzielający nektar — MIODNIK (7)
  180. w botanice: jedno- lub wielokomórkowy organ gruczołowy roślin wydzielający nektar — NEKTARIUM (9)
  181. w botanice: jedno- lub wielokomórkowy organ gruczołowy roślin wydzielający nektar — NEKTARNIK (9)
  182. w botanice: jedno- lub wielokomórkowy organ gruczołowy roślin, wydzielający nektar — GRUCZOŁ MIODNIKOWY (17)
  183. w botanice: listek korony kwiatowej — PŁATEK (6)
  184. w botanice: owoc o mięsistej, niepękającej owocni, zbudowanej z zewnętrznego egzokarpu oraz zmięśniałego mezokarpu wypełniającego całe wnętrze owocu — JAGODA (6)
  185. w botanice: owoc podobny do pestkowca, lecz utworzony z udziałem okwiatu i/lub przysadki, a więc zaliczany do owoców pozornych — NIBYPESTKOWIEC (14)
  186. w botanice: owoc powstający z kwiatu ze słupkowiem apokarpicznym, czyli takiego, który ma wiele słupków; owoc taki jest skupiskiem mniejszych tworów zawierających nasiona (sam więc, analizowany jako całość, zawiera ich wiele) — OWOC ZBIOROWY (12)
  187. w botanice: połączone owoce pojedyncze, powstałe z drobnych kwiatów, skupionych w kwiatostanach, połączone przez listki okwiatu, które stają się mięsiste w miarę dojrzewania — OWOCOSTAN ORZESZKOWY (19)
  188. w botanice: rodzaj jagody, tworzący się z zalążni i innych części kwiatu — NIBYJAGODA (10)
  189. w botanice: rodzaj owocu zbiorowego, który powstaje przez zrośnięcie się licznych drobnych pestkowców osadzonych na wspólnym zmięśniałym dnie kwiatowym — WIELOPESTKOWIEC (15)
  190. w botanice: rodzaj owocu zbiorowego, który składa się z wielu mieszków — WIELOMIESZEK (12)
  191. w botanice: rodzaj suchego niepękającego owocu o jednym nasieniu, często nie występuje pojedynczo, lecz jako np. część rozłupni lub wieloskrzydlaka — ROZŁUPKA (8)
  192. w botanice: rodzaj suchych owoców zamkniętych (niepękających), jednonasiennych (rzadko dwunasiennych), odpadających od rośliny matecznej w całości — ORZECH (6)
  193. w botanice: roślina przeznaczona na rozsadę — MATKA (5)
  194. w botanice: rozwój kwiatów z pąków śpiących, występujących na zdrewniałych pędach — RAMIFLORIA (10)
  195. w botanice: słodki sok zaschnięty na powierzchni uszkodzonych pędów niektórych gatunków drzew i krzewów — MANNA (5)
  196. w botanice: specyficzny rodzaj torebki (typu owoca), który pęka wokół swojego obwodu i w ten sposób uwalnia z wnętrza nasiona — PUSZKA (6)
  197. w botanice: suchy, twardy, jednonasienny owoc (niełupka) traw (np. zbóż) — ZIARNO (6)
  198. w botanice: typ kwiatostanu groniastego złożonego, w którym na głównej osi pędu wykształcają się boczne odgałęzienia drugiego i trzeciego rzędu, a na nich wyrastają kwiaty — WIECHA (6)
  199. w botanice: typ owocostanu, w którym w mięsistej, pogrubiałej osi kwiatostanu umieszczone są liczne, drobne pestkowce — OWOCOSTAN PESTKOWCOWY (20)
  200. w botanice: typ owocu pojedynczego, pękającego, zwykle suchego — TOREBKA (7)

Najczęściej szukane na literę W

Ważne linki

O SŁOWNIKU

POLITYKA PRYWATNOŚCI

PLIKI COOKIES

ZASTRZEŻENIA PRAWNE

KONTAKT

 

HASŁA DO KRZYŻÓWEK

ZAKOŃCZONE NA...

SŁOWA DO SCRABBLE

SYNONIMY

PEŁNY SŁOWNIK

PORADY JĘZYKOWE

SŁOWNIK

POLSKI-SŁOWNIK.pl

© 2014 - 2026